ลูกจ้างรับเหมาค่าแรงถูกผู้ประกอบกิจการและนายจ้างตามสัญญาจ้างเลิกจ้าง อยากทราบว่า ผู้ประกอบกิจการและนายจ้างตามสัญญาจ้างโดยตรง ต้องจ่ายค่าชดเชยให้ลูกจ้างดังกล่าวหรือไม่

คดีแรงงาน เรื่อง ผู้ประกอบกิจการแจ้งความประสงค์ไปยังนายจ้างตามสัญญาจ้างโดยตรงแจ้งสิ้นสุดสัญญาจ้างลูกจ้างรับเหมาค่าแรง นายจ้างตามสัญญาจ้างโดยตรงจึงเลิกจ้างลูกจ้างดังกล่าว การที่ลูกจ้างถูกเลิกจ้างจึงเป็นผลมาจากความประสงค์ของผู้ประกอบกิจการ ดังนั้น ผู้ประกอบกิจการจึงต้องร่วมกับนายจ้างตามสัญญาจ้างโดยตรงผิดในค่าชดเชยต่อลูกจ้าง

คำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษที่ 470/2567

กฎหมายที่เกี่ยวข้อง พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 54

   พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 5, 11/1, 118

        คดีนี้ โจทก์เป็นชาวต่างชาติที่เป็นอดีตลูกจ้างของจำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 2 โดยโจทก์เป็นผู้ยื่นฟ้องต่อศาลเพื่อเรียกร้องค่าชดเชยจากการเลิกจ้างจากจำเลยที่ 1 เป็นนายจ้างคนแรกของโจทก์ และจำเลยที่ 2 เป็นนายจ้างคนที่สองของโจทก์ตามสัญญาจ้างที่จัดทำขึ้นโดยจำเลยที่ 1

        ข้อเท็จจริงปรากฏว่าจำเลยที่ 2 ส่งโจทก์ไปทำงานกับจำเลยที่ 1 ซึ่งส่งผลให้จำเลยที่ 1 มีสถานะเป็นนายจ้างของโจทก์ด้วย เมื่อสัญญาจ้างสิ้นสุดลง จำเลยที่ 1 ได้ส่งตัวโจทก์กลับไปยังจำเลยที่ 2 และจำเลยที่ 2 เป็นผู้เลิกจ้างโจทก์ ดังนั้น จำเลยที่ 2 จึงต้องเป็นผู้รับผิดชอบค่าชดเชย ส่วนกรณีของจำเลยที่ 1 นั้น โจทก์เป็นฝ่ายลาออกเอง

        ในกรณีนี้ ศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษได้พิจารณาประเด็นเรื่องสัญญาจ้างเหมาแรงงานด้วย โดยศาลเห็นว่าจำเลยที่ 1 มีส่วนเกี่ยวข้องในการจ้างงานและการสิ้นสุดสัญญาจ้างของโจทก์ เนื่องจากจำเลยที่ 1 เป็นผู้สั่งให้จำเลยที่ 2 จ้างโจทก์ ถือว่าผู้ประกอบกิจการเป็นนายจ้างของคนที่มาทำงานดังกล่าวนั้น จึงต้องถือว่าจำเลยที่ 1 เป็นนายจ้างตามบทบัญญัติดังกล่าวการที่ผู้ประกอบกิจการตามมาตรา 11/1 วรรคหนึ่ง การที่ผู้ประกอบกิจการตามมาตรา 11/1 วรรคหนึ่ง สิ้นสุดสัญญาจ้างเหมาแรงงานหรือส่งคืนลูกจ้างรับเหมาค่าแรงไปยังคู่สัญญาจ้างเหมาแรงงานจะถือเป็นการเลิกจ้างหรือไม่ ต้องพิเคราะห์ถึงพฤติการณ์แต่ละกรณีไปว่ามีการกระทำที่ทำให้เห็นว่าเป็นการไม่ให้ลูกจ้างทำงานต่อไปและไม่จ่ายค่าจ้างให้ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงานพ.ศ. 2541 มาตรา 118 วรรคสอง หรือไม่ เมื่อโจทก์ถูกจำเลยที่ 2 เลิกจ้าง เป็นผลมาจากความประสงค์ของจำเลยที่ 1 ที่แจ้งสิ้นสุดสัญญาไปยังจำเลยที่ 2 พฤติการณ์ของจำเลยที่ 1 ดังกล่าวย่อมถือได้ว่าเป็นการกระทำที่ร่วมกับจำเลยที่ 2 ไม่ให้โจทก์ทำงานต่อไปและไม่จ่ายค่าจ้างให้ อันเป็นการเลิกจ้างโจทก์ตามมาตรา 118 วรรคสองแล้ว จำเลยที่ 1 จึงต้องร่วมกับจำเลยที่ 2 รับผิดในค่าชดเชยต่อโจทก์

        ดังนั้น ศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษจึงพิพากษาให้จำเลยที่ 1 ต้องร่วมรับผิดชอบกับจำเลยที่ 2 ในการจ่ายค่าชดเชยและดอกเบี้ยให้กับโจทก์ด้วย

 ให้การสนับสนุนด้านกฏหมายทั่วไป .!!

สามารถติดต่อสอบถามได้ที่ แผนกกฏหมาย

(ทนายความ)

ติดต่อโดยตรง : 02-261-8182

E-mail : legal@aapth.com