มาตรา 40   เงินได้พึงประเมินนั้น คือเงินได้ประเภทต่อไปนี้ รวมตลอดถึงเงินค่าภาษีอากรที่ผู้จ่ายเงินหรือผู้อื่นออกแทนให้สำหรับเงินได้ประเภทต่าง ๆ ดังกล่าว ไม่ว่าในทอดใด
         (1) เงินได้เนื่องจากการจ้างแรงงานไม่ว่าจะเป็นเงินเดือน ค่าจ้าง เบี้ยเลี้ยง โบนัส เบี้ยหวัด บำเหน็จ บำนาญ เงินค่าเช่าบ้าน เงินที่คำนวณได้จากมูลค่าของการได้อยู่บ้านที่นายจ้างให้อยู่โดยไม่เสียค่าเช่า เงินที่นายจ้างจ่ายชำระหนี้ใดๆ ซึ่งลูกจ้างมีหน้าที่ต้องชำระ และเงิน ทรัพย์สิน หรือประโยชน์ใดๆ บรรดาที่ได้เนื่องจากการจ้างแรงงาน

พนักงานได้รับเงินได้เนื่องจากการจ้างแรงงาน

• ไม่ว่าสวัสดิการนั้นจะชื่ออะไร สรรพากรมองว่าเป็นเงินได้เนื่องจากการจ้างแรงงานทั้งหมด
• ชื่อเรียกขึ้นอยู่กับลักษณะการจ่าย  ตาม มาตรา 40(1) แยกประเภทได้ดังนี้
  • จ่ายเป็นประจำ ทุกเดือน   เรียกว่า  เงินเดือน
  • จ่ายไม่ประจำ เรียกว่า     ค่าจ้าง
  • จ่ายให้เป็นพิเศษเนื่องจากทำงานนอกสถานที่ เรียกว่า    เบี้ยเลี้ยง
  • สิ้นปีมีเงินให้ หรือมีของให้ เรียกว่า   โบนัส
  • เงินก้อนเมื่อออกจากงาน  เรียกว่า   บำเหน็จ
  • เงินเลี้ยงไปตลอดชีวิตเหมือนเงินเดือน  เรียกว่า      บำนาญ
  • เงิน ทรัพย์สิน ประโยชน์อื่นใด เนื่องจากการจ้างแรงงาน  เรียกว่า ประโยชน์เพิ่มอย่างอื่นที่ได้เนื่องจากการจ้างแรงงาน 

มาตรา 65 ตรีรายการต่อไปนี้ ไม่ให้ถือเป็นรายจ่ายในการคำนวณกำไรสุทธิ

(3) รายจ่ายอันมีลักษณะเป็นการส่วนตัว การให้โดยเสน่หา หรือการกุศล เว้นแต่

มาตรา 82/5   ภาษีซื้อในกรณีดังต่อไปนี้ ไม่ให้นำมาหักในการคำนวณภาษีตามมาตรา 82/3

(3) ภาษีซื้อที่ไม่เกี่ยวข้องโดยตรงกับการประกอบกิจการ ของผู้ประกอบการตามหลักเกณฑ์และเงื่อนไขที่อธิบดีกำหนด