การพิจารณาว่ากรณีใดเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม ฝ่ายนายจ้างหรือฝ่ายลูกจ้างควรมีหลักในการพิจารณาอย่างไร

คดีแรงงาน  เรื่อง แม้การเลิกจ้างโดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยได้ จะเป็นการที่ลูกจ้างกระทำความผิดร้ายแรง แต่หากลักษณะนิสัยส่วนตัว การเข้าสังคมของลูกจ้างเป็นเหตุให้มีความเสียหายเกิดขึ้นกับงาน การเลิกจ้างนั้นอาจเป็นการเลิกจ้างโดยเป็นธรรมได้

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 7179/2545

กฎหมายที่เกี่ยวข้อง พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาศาลแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 49

 ข้อเท็จจริง :

        จำเลยมีหนังสือเลิกจ้างโจทก์โดยให้เหตุผลว่า “เพื่อความเหมาะสมในการบริหาร” งานซึ่งยังไม่ได้มีความชัดแจ้งว่าโจทก์ไม่มีความเหมาะสมในการบริหารงานใด หรือจำเลยประสงค์จะให้เกิดความเหมาะสมในการบริหารงานเช่นใด ซึ่งข้อเท็จจริงปรากฎว่าโจทก์มิได้ทำงานบกพร่องในหน้าที่ถึงขนาดทำให้จำเลยได้รับความเสียหาย โจทก์ทำงานระดับบริหาร มีตำแหน่งเป็นผู้จัดการส่วน มีผู้ใต้บังคับบัญชาหลายคน การทำงานของโจทก์ต้องประงานกับส่วนงานอื่นๆ ในระดับเดียวกัน โจทก์ถูกย้ายจากส่วนควบคุมคุณภาพ เนื่องจากมีปัญหาในการทำงานกับเพื่อนร่วมงานและย้ายมาทำงานที่ส่วนวิศวรกรรมการผลิต โจทก์ก็ไม่สามารถปฏิบัติงานเข้ากับเพื่อนร่วมงานได้ ชี้ให้เห็นว่าโจท์น่าจะเป็นผู้ขาดมนุษยสัมพันธ์ที่ดี ไม่สามารถประสานงานกับบุคลากรในส่วนงานอื่นได้ ย่อมทำให้เกิดความขัดข้องในการบริหารจัดการของจำเลย ทั้งทำให้เกิดความขัดข้องในการบริหารจัดการของจำเลยทำให้การผลิตและการบริการของจำเลยขาดประสิทธิภาพ อาจทำให้จำเลยได้รับความเสียหายได้ 

        จำเลยจึงมีเหตุอันสมควรในการเลิกจ้างโจทก์ มิใช่การเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรมแก่โจทก์ จำเลยไม่ต้องจ่ายค่าเสียหายใดแก่โจทก์ 

        การพิจารณาว่ากรณีใดเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมแก่ลูกจ้าง ต้องพิจารณาถึงมูลเหตุแห่งการเลิกจ้างเป็นสำคัญ ไม่ว่าจะเป็นเหตุแห่งฝ่ายนายจ้างหรือฝ่ายลูกจ้าง โดยพิจารณาว่านายจ้างมีเหตุอันสมควรและเพียงพอที่จะเลิกจ้างลูกจ้างหรือไม่

 ให้การสนับสนุนด้านกฏหมายทั่วไป .!!

สามารถติดต่อสอบถามได้ที่ แผนกกฏหมาย

(ทนายความ)

ติดต่อโดยตรง : 02-261-8182

E-mail : legal@aapth.com