มาตรา 41   ผู้มีเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 ในปีภาษีที่ล่วงมาแล้ว เนื่องจากหน้าที่งาน หรือกิจการที่ทำในประเทศไทย หรือเนื่องจากกิจการของนายจ้างในประเทศไทย หรือเนื่องจากทรัพย์สินที่อยู่ในประเทศไทย ต้องเสียภาษีตามบทบัญญัติในส่วนนี้ไม่ว่าเงินได้นั้นจะจ่ายในหรือนอกประเทศ

     ผู้อยู่ในประเทศไทยมีเงินได้พึงประเมินตามมาตรา 40 ในปีภาษีที่ล่วงมาแล้ว เนื่องจากหน้าที่งานหรือกิจการที่ทำในต่างประเทศ หรือเนื่องจากทรัพย์สินที่อยู่ในต่างประเทศ ต้องเสียภาษีเงินได้ตามบทบัญญัติในส่วนนี้เมื่อนำเงินได้พึงประเมินนั้นเข้ามาในประเทศไทย
         ผู้ใดอยู่ในประเทศไทยชั่วระยะเวลาหนึ่งหรือหลายระยะ รวมเวลาทั้งหมดถึงหนึ่งร้อยแปดสิบวันในปีภาษีปีใด ให้ถือว่าผู้นั้นเป็นผู้อยู่ในประเทศไทย  

เรื่อง

นางสาว A มีรายได้บริการท่องเที่ยวในต่างประเทศ

แหล่งที่มา

Facebook อ.สุเทพ พงษ์พิทักษ์

วันที่

วันที่ถาม 11/05/2023 - วันที่ตอบ 15/05/2023

ประเภทภาษี

ภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา

ข้อกฎหมาย

มาตรา 41 วรรคสอง และวรรคสาม, มาตรา 77/2 (1) แห่งประมวลรัษฎากร

ปุจฉา

สอบถาม เรื่อง การให้บริการท่องเที่ยวในต่างประเทศ

    เนื่องจากนางสาว A เป็นคนไทยที่พำนักในประเทศปากีสถานเป็นหลัก อยู่ในไทยน้อยกว่า 180 วัน ได้จัดบริการท่องเที่ยวประเทศปากีสถานให้แก่คนไทย โดยบริการท่องเที่ยวเริ่มที่สนามบินอิสลามาบัด และเสร็จสิ้นบริการที่สนามบินอิสลามาบัดเช่นกัน

นางสาว A จะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการจองตั๋วเครื่องบิน การขอวีซ่าหรือการดำเนินการอื่นใดในประเทศไทย ยกเว้นการให้ข้อมูลเรื่องชื่อโรงแรมและเส้นทางเดินทางต่างๆ เพื่อประกอบการขอวีซ่าท่องเที่ยว เท่านั้น การเรียกเก็บค่าบริการ นางสาว A จะขอให้ลูกทัวร์คนไทย โอนเงินมัดจำส่วนนึงเข้าบัญชีในประเทศไทยเพื่อเป็นการยืนยันการจองทัวร์ ส่วนค่าบริการที่เหลือจะให้ลูกทัวร์จ่ายเป็นเงินสดเมื่อไปถึงประเทศปากีสถาน

ขอเรียนถามอาจารย์ว่า

กรณีนี้ถือว่าเงินมัดจำที่ลูกทัวร์โอนเข้าบัญชีในประเทศไทยเป็นรายได้ที่จะต้องเสียภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา และถือเป็นรายได้ในระบบภาษีมูลค่าเพิ่มด้วยหรือไม่

วิสัชนา

ตามมาตรา 41 วรรคสอง และวรรคสาม แห่งประมวลรัษฎากร บัญญัติเกี่ยวกับแหล่งเงินได้ในต่างประเทศพอสรุปความได้ ดังนี้

กรณีผู้มีเงินได้ได้รับเงินได้จากแหล่งเงินได้ในต่างประเทศ จะมีหน้าที่เสียภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาในประเทศไทย ก็ต่อเมื่อครบองค์ประกอบดังต่อไปนี้

    1. เป็นผู้อยู่ในประเทศไทยถึง 180 วัน ไม่ว่าจะอยู่ติดต่อต่อเนื่องหรือไม่ก็ตาม และ

    2. ได้รับเงินไดจากแหล่งเงินได้ในต่างประเทศเนื่องจาก

        (1) หน้าที่งานที่ทำในต่างประเทศ และ/หรือ

        (2) ทรัพย์สินในต่างประเทศ และ/หรือ

        (3) กิจการที่ทำในต่างประเทศ และ

    3. นำเงินได้ที่ได้รับจากแหล่งเงินได้ในต่างประเทศตามข้อ 2 เข้ามาในประเทศไทย ภายในปีภาษีเดียวกับปีทีเกิดเงินได้นั้น

ต่อข้อถาม ขอเรียนว่า

    กรณีตามข้อเท็จจริง เนื่องจากนางสาว A เป็นคนไทยที่พำนักในประเทศปากีสถานเป็นหลัก อยู่ในไทยน้อยกว่า 180 วัน ได้รับเงินได้จากจัดบริการท่องเที่ยวประเทศปากีสถานให้แก่คนไทย เข้าลักษณะเป็นเงินได้ตามมาตรา 40 (2) – การรับทำงานให้ หรือมาตรา 40 (8) – ธุรกิจการนำเที่ยว แห่งประมวลรัษฎากร อันเป็นแหล่งเงินได้ในประเทศปากีสถาน แม้นางสาว A จะได้รับค่าบริการ ส่วนหนึ่งจากลูกทัวร์คนไทย โดยโอนเงินมัดจำเข้าบัญชีในประเทศไทยของตนเอง ก็ยังไม่ครบองค์ประกอบตามมาตรา 41 วรรคสอง และวรรคสาม แห่งประมวลรัษฎากร จึงถือว่า เงินมัดจำที่ลูกทัวร์โอนเข้าบัญชีในประเทศไทยเป็นเงินได้ที่จะต้องเสียภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาตามประมวลรัษากร แต่อย่างใด

    นอกจากนี้ การให้บริการนำเที่ยวของ นางสาว A เกิดขึ้นในประเทศปากีสถานทั้งหมด จึงไม่อยู่ในบังคับที่ต้องเสียภาษีมูลค่าเพิ่ม ตามมาตรา 77/2 (1) แห่งประมวลรัษฎากร ด้วยแต่อย่างใด

ขอขอบคุณข้อมูลจาก FB อ.สุเทพ พงษ์พิทักษ์ ที่อนุญาตให้นำความรู้ดีๆมาเเบ่งปันใน Website Tax-EZ ค่ะ คลิ๊กที่นี่ เพื่อติดตาม FB เพจ "อาจารย์ สุเทพ พงษ์พิทักษ์ "